Wiza pasywna D7

Wiza Pasywna to zezwolenie na pobyt dla obywateli spoza UE, EOG i Szwajcarii, którzy chcą przeprowadzić się do Portugalii i mają przyzwoity, regularny dochód pasywny netto. Umożliwia ona również prowadzenie działalności zawodowej w Portugalii i, w przeciwieństwie do Złotej Wizy, nie wymaga minimalnej inwestycji na terytorium Portugalii.

Należy wykazać stabilne i regularne źródła utrzymania, co najmniej równe minimalnemu miesięcznemu wynagrodzeniu w Portugalii przysługującemu głównemu wnioskodawcy. Obowiązująca kwota referencyjna wzrasta o 50% w przypadku drugiej osoby dorosłej, takiej jak małżonek/małżonka, oraz o 30% w przypadku każdego dziecka poniżej 18. roku życia lub dorosłego dziecka pozostającego na utrzymaniu. Źródła kwalifikujące mogą obejmować emerytury, dochody z wynajmu lub inne dochody z nieruchomości, dochody z majątku ruchomego, własności intelektualnej lub inwestycji finansowych. Wnioskodawcy polegający na inwestycjach finansowych muszą zazwyczaj przedstawić dowód istnienia i wysokości dochodu oraz jego dostępności w Portugalii. Konsulaty mogą wymagać dodatkowych dowodów, w tym dowodu posiadania wystarczających środków finansowych na okres 12 miesięcy, a wymagania dotyczące dokumentów mogą się różnić w zależności od placówki konsularnej.

Aby ubiegać się o wizę pobytową D7, zazwyczaj wymagany jest ważny paszport, zaświadczenie o niekaralności wydane przez właściwy organ kraju, którego jesteś obywatelem lub kraju, w którym mieszkasz dłużej niż rok, dowód zakwaterowania, dowód posiadania wystarczających środków utrzymania oraz ważne ubezpieczenie podróżne pokrywające niezbędne koszty leczenia, w tym pilną pomoc medyczną i ewentualną repatriację. Portugalski NIF nie jest wyraźnie wymagany jako uniwersalny warunek ustawowy, chociaż właściwy konsulat może go zażądać w ramach swojej praktycznej listy kontrolnej. Dokładne dokumenty dotyczące zakwaterowania, wszelkie wymogi dotyczące apostille lub legalizacji oraz wymagane warunki ubezpieczenia należy potwierdzić we właściwej portugalskiej placówce konsularnej.

Proces D7 zazwyczaj rozpoczyna się w kraju stałego zamieszkania wnioskodawcy. Główny wnioskodawca musi zazwyczaj złożyć wniosek o portugalską wizę pobytową we właściwym portugalskim konsulacie lub centrum wizowym. Po otrzymaniu wizy pobytowej wnioskodawca udaje się do Portugalii i składa wniosek do AIMA o zezwolenie na pobyt. Wiza pobytowa jest zatem wymagana co do zasady, z zastrzeżeniem nielicznych ustawowych wyjątków.

Nieobecność w Portugalii trwająca dłużej niż sześć kolejnych miesięcy lub osiem nieciągłych miesięcy w trakcie całego okresu ważności zezwolenia na pobyt czasowy może skutkować jego unieważnieniem, jeśli nie ma uzasadnionych powodów. W przypadku zezwoleń na pobyt stały odpowiednie limity wynoszą 24 kolejne miesiące lub 30 nieciągłych miesięcy w okresie trzech lat. Dłuższe nieobecności mogą zostać zaakceptowane, jeśli są należycie uzasadnione, w tym względami zawodowymi, biznesowymi, kulturowymi lub społecznymi.

Portugalskie przepisy dotyczące łączenia rodzin zazwyczaj obejmują małżonka lub prawnie uznanego partnera, małoletnie lub pozostające na utrzymaniu dzieci, rodziców pozostających na utrzymaniu rezydenta lub jego małżonka oraz niektóre małoletnie rodzeństwo pozostające pod opieką prawną rezydenta. Przepisy te mają zastosowanie do małżonków i partnerów tej samej płci, jeżeli małżeństwo lub związek partnerski jest ważny i uznawany zgodnie z prawem portugalskim. Członkowie rodziny przebywający poza Portugalią zazwyczaj muszą uzyskać wizę pobytową w celu łączenia rodzin przed wjazdem do Portugalii; zazwyczaj nie mają oni prawa wjazdu do Portugalii w celach turystycznych i ubiegania się o zezwolenie na pobyt po wjeździe.

Portugalskie zezwolenie na pobyt D7 zasadniczo uprawnia jego posiadacza do zamieszkania i pracy w Portugalii oraz zapewnia dostęp do szeregu praw wynikających z prawa portugalskiego, w tym do edukacji, działalności zawodowej, opieki zdrowotnej i dostępu do zabezpieczenia społecznego, z zastrzeżeniem obowiązujących przepisów. Posiadacze zezwolenia na pobyt mają również prawo do równego traktowania w takich obszarach, jak członkostwo w związkach zawodowych oraz uznawanie dyplomów i kwalifikacji zawodowych. Uzyskanie statusu rezydenta podatkowego w Portugalii nie uprawnia automatycznie do specjalnego systemu podatkowego; kwalifikowalność do systemów takich jak IFICI zależy od działalności danej osoby, jej historii podatkowej oraz przestrzegania obowiązujących warunków i procedur rejestracyjnych.

O pobyt stały można ubiegać się zazwyczaj po pięciu latach posiadania tymczasowego zezwolenia na pobyt, z zastrzeżeniem dodatkowych wymogów prawnych. Zgodnie z obowiązującą ustawą o obywatelstwie, naturalizacja wymaga zazwyczaj 10 lat legalnego pobytu dla obywateli innych krajów i siedmiu lat dla obywateli krajów portugalskojęzycznych i państw członkowskich UE. Wnioskodawcy muszą również spełnić wymogi językowe, obywatelskie i inne wymogi ustawowe. Tymczasowe zezwolenie na pobyt jest zazwyczaj ważne przez dwa lata i może być następnie przedłużane na kolejne trzyletnie okresy.